ความตาย
     ความตาย   เป็นปรัชญา                สูงคุณค่า     กว่าคำพูด
เปรียบธรรม   คือ พระสูตร                   สั่งสอนสัตว์     ในสงสาร
     ให้รู้   ความไม่แน่                           เปลี่ยนปรวนแปร   ไปตามกาล
สุขใจ    ใช่อยู่นาน                              ชั่วลมผ่าน     ใบไม้ไหว
     เงินทอง   ของมีค่า                         สั่งสมมา    ไม่ได้ใช้

                                 บทเพลงแห่งทะเล
          ชีวิตคน  เวียนวน  แหวกว่าย           เกิดแก่   เจ็บตาย   ในสงสาร
ขึ้นลง   คล้ายดั่ง   ทะเลธาร                      ใครหาญ   ฝ่าคลื่น   ฝืนลม
           ชีวิต    วันนี้   มีค่า                           เกินกว่า   เงินตรา   ที่สั่งสม
พรุ่งนี้   ยังไม่มา   อย่าปรารมภ์                   จะตรอมตรม   กับวันวาน   ผ่านไปใย

                                               ชีวิตมีค่า

                                                    
                 ที่นี่          คือที่ไหน                  ทำไม       จึงไม่คุ้น
         ภายนอก         ดูอบอุ่น                  ภายในวุ่น          วายเหลือเกิน
                 ที่นี่       มีชื่อเสียง                  นั่นเป็นเพียง           แค่ผิวเผิน

                        ตัวใคร      ตัวมัน   สามัคคีกัน           เป็นกลุ่มย่อย
ทำตัว       เหมือนนกน้อย                       อ้าปากคอย          เหยื่ออาหาร
           ทำดี           ไม่ได้ดี               เจ้านายมี               หูพิการ
ชอบฟัง           แต่คำหวาน  ตาชั่งศาล                จึงลำเอียง
          ทุ่มเท        ก็เท่านั้น       การสร้างสรรค์      คือความเสี่ยง