พ่อแม่ แก่ชรา บนใบหน้า มีรอยย่น
แห้งเหี่ยว สีเขียวหม่น มิเคยบ่น พูดพืมพำ
เหนื่อยแรง ถอยกำลัง ไม่สิ้นหวัง ยังกลืนกล้ำ
ก้มหน้า ตาหมองคล้ำ อดทนทำ มาหากิน
เพื่อลูก สุดที่รัก ชีพแทบจัก ชักแดดิ้น
เมื่อยล้า จนชาชิน มองเมฆิน ยามทุ้อใจ
พ่อแม่ ท่านแก่เฒ่า คืนใดเล่า นอนหลับไหล
ครุ่นคิด จิตห่วงใย สักเมื่อไร ไร้กังวล
ลูกลูก เป็นหน่อเนื้อ คือชาติเชื้อ ในสกล
ขอเพียง ไม่เป็นคน ร้ายกมล จนทมิฬ
คำสอน แก่ลูกน้อย จงอย่าถอย ท้อชีวิน
ก้าวไป ดั่งนกบิน ร่อนโผผิน ฝ่าคลื่นลม
มากมาย อุปสรรค ถึงจมปลัก อย่าขืนขม
ว้าเหว่ ทุกข์ระทม ไม่โศกตรม กับวันวาน
'ศึกษา'คือ ‘อนาคต’ ทรหด สร้างพื้นฐาน
รักเรียน เพียรเขียนอ่าน วาดฝันหวาน ให้เป็นจริง
การงาน ต้องทุ่มเท อย่าเกเร ชอบประวิง
ประหยัด สารพัดสิ่ง ห้ามหยุดนิ่ง พึ่งพิงใคร
ลูกหลาน ควรอบรม จงนิยม ความเป็นไทย
มารยาท ยกมือไหว้ กริ่งเกรงใจ ในสันดาน
รู้ลึก เรื่องภาษา ย่อมมีค่า มหาศาล
ร่ำเรียน จนเชี่ยวชาญ จึงทำงาน เพื่อหาเงิน
พ่อแม่ อยู่บ้านนอก ย่อมช้ำชอก ยอกเหลือเกิน
เหนื่อยยาก หากลูกเมิน คงเผชิญ อันตราย
วันนี้ ท่านยังอยู่ ขอทั้งคู่ จงสุขกาย
คิดหวัง สิ่งสุดท้าย ให้สมหมาย ดั่งได้พลอย
พ่อแม่ ตั้งตารอ อยากจะขอ ให้ลูกน้อย
เยี่ยมเยียน ท่านบ่อยบ่อย จิตแช่มช้อย ค่อยเบิกบาน
พ่อแม่ ที่แท้นั้น พระอรหันต์ ของลูกหลาน
ผู้ใด ได้เจือจาน ตลอดกาล สราญรมย์..
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
พ.ต.อ.นพ. เสรี ธีรพงษ์ ผู้ประพันธ์

มิตรภาพ คือ สวนสวย แสนสำรวย ด้วยพฤกษา
เพื่อนดี มีจรรยา ล้ำเลอค่า ยิ่งกว่าทอง
“มนุษย์” คือคำเรียก ยินสำเหนียก อย่างยกย่อง
อยู่เหนือ สัตว์ทั้งผอง ตามครรลอง ของปัญญา
เพื่อนชั่ว ดุจผีเปรต เที่ยวหาเศษ กิเลสหนา
มืดมิด ปิดดวงตา อวิชชา พาให้หลง
คนเลว ใจโสโครก อุปโลกน์ ตนเป็นหงส์
แปดเปื้อน เพื่อนเผ่าพงศ์ น่าสงสาร ผู้พานพบ
คนดี ถูกทำร้าย อย่างมากมาย ไม่รู้จบ
ล้มลุก หลายตลบ ก่อนประสบ กับความจริง
มิตรภาพ อันฉาบฉวย อวดร่ำรวย ด้วยทุกสิ่ง
สรรหา คำอ้างอิง มาเรียงร้อย ถ้อยคารม
เมียน้อย คราบผู้ดี ดูแล้วมี ชั้นสังคม
แต่จิต คิดโสมม ดังอาจม ห่มติดตัว
ใช้ลูก เป็นเครื่องมือ เพื่อยึดยื้อ ดื้อกับผัว
บาปกรรม ไม่เคยกลัว มักเกลือกกลั้ว มั่วกามา
หลอกลวง อยู่เป็นนิตย์ ชอบทำกิจ พวกมิจฉา
โหยหิว แต่เงินตรา ชักนำพา ให้ฉิบหาย
ผู้ใด ได้เป็นเพื่อน ก็เสมือน ถูกซื้อขาย
บางคน ล้มละลาย ฆ่าตัวตาย ชีพวายปราน
เมื่อเห็น เป็นเช่นนี้ ขอจงมี ความกล้าหาญ
เพียรใช้ ปัญญาญาณ เพื่อล้างผลาญ มารผจญ
นี่คือ เหตุแห่งมิตร ทุรจิต อกุศล
ศีลธรรม มิ่งมงคล ช่วยให้พ้น จากผลภัย
ครอบครัว ที่อบอุ่น ถือเป็นคุณ คอยแก้ไข
เกี่ยวก้อย คล้อยกันไป สุขสดใส ไม่เสื่อมคลาย.

พ.ต.อ.เสรี ธีรพงษ์ ผู้แต่ง

หญิงชาย มีความหมาย ไม่แตกต่าง อาจมีบ้าง รูปร่าง ที่สูงต่ำ
ผิวพรรณ ขนดก ผมดำ คมขำ คมคาย ละม้ายกัน
หญิงชาย มีความหมาย ในศักดิ์ศรี สูงส่ง ด้วยความดี ที่สร้างสรรค์
หญิงชาย อย่าแข่ง ควรแบ่งปัน จับมือ ให้มั่น ฝ่าฟันไป
หากมี ความเห็น ที่ไม่เหมือน ก็เพียงเตือน เพื่อระวัง ฟังแก้ไข
มุมมอง ของทุกสิ่ง น่าสนใจ จงถ้อยที ถ้อยอาศัย ให้เวลา
หญิงชาย มีความหมาย มากมายเหลือ คุณค่าเหนือ กว่าอื่นใด ในแผ่นหล้า
มีสมอง สองมือ ฝึกปรือมา เสกสรรหา ประดิษฐ์ พิสดาร
หญิงชาย ย่อมอยู่ คู่กับโลก ไม่ว่าทุกข์ หรือโศก มหาศาล
เปรียบดอกไม้ ภุมรา ฟ้าประทาน ต้องรีบสาน สัมพันธ์ สร้างฝันไกล
หญิงชาย ผสมผสาน ปานภาพศิลป์ ดุจไพลิน เรือนแก้ว แพรวสดใส
ยิ้มแย้ม แซมสุข สราญใจ ยามได้ ร่วมเรียง เคียงข้างเดิน..
฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿
พ.ต.อ. นพ.เสรี ธีรพงษ์ ผู้ประพันธ์

ความงาม ล้ำเลอค่า ติดตัวมา ตั้งแต่เกิด
พร้อมจิต ที่ประเสริฐ บริสุทธิ์ ดุจผ้าขาว
เติบใหญ่ เหมือนผ้าไหม ทอถักใย เป็นผืนยาว
สีสัน ดูเพริดพราว เปรียบหญิงสาว คราวดรุณ
ที่สวย ด้วยคนทอ ตั้งตารอ ใจหมกมุ่น
มุ่งมั่น ฝันเป็นทุน ครวญคิดครุ่น ไม่วางวาย
พ่อแม่ คือผู้ถัก ด้วยความรัก ไม่ห่างหาย
คุณครู ไม่ดูดาย เปลี่ยนฝันร้าย กลายเป็นดี
เพื่อนเพื่อน หลายจำพวก เช่นมดปลวก ก็มากมี
ชักชวน ให้อัปรีย์ ชี้ทางชั่ว มั่วอบาย
บางคน คล้ายตัวหม่อน คอยสั่งสอน ก่อนจะสาย
ฟอกจิต ชำระกาย สานสายใย ได้ไหมงาม
ผู้คน ที่รอบข้าง มีบางอย่าง น่าเกรงขาม
ชักจูง ให้ก้าวข้าม คุณความดี ที่ควรทำ
ความงาม ธรรมชาติ ไม่ประหลาด อย่างลึกล้ำ
สรรพสิ่ง ควรจดจำ กำหนดไว้ ในใจเรา
อันความงาม อัปลักษณ์ ซึ้งประจักษ์ เพราะความเขลา
ยึดติด ด้วยรูปเงา ที่ปรุงแต่ง แฝงกันมา
ดังนั้น จงปลงจิต ฝึกนึกคิด ไม่อิจฉา
ทุกสิ่ง ล้วนมีค่า งามโสภา น่าภิรมย์.

พ.ต.อ.เสรี ธีรพงษ์ ผู้ประพันธ์

อันไมตรี แต่หลัง ครั้งก่อนเก่า เปรียบเหมือนเหล้า บ่มเพาะ จนเหมาะเผง
ทั้งรสชาติ บรรยากาศ เป็นกันเอง ช่างกลมกลืน ครื้นเครง ดุจเพลงครู
ใครจะรู้ วันข้างหน้า อนาคต ว่างามงด สวยสด หรือหดหู่
มิตรภาพ วันนี้ ควรเอ็นดู ทะนุถนอม ให้คงอยู่ ตราบเท่านาน
ในอดีต เคยมีเรื่อง ให้คิดถึง นึกคำนึง ความสัมพันธ์ ฉันท์สมาน
แต่เวลา คือสายลม ของวันวาน ไม่มีย้อน คืนผ่าน หวนกลับมา
เมื่อยามจาก กันไกล ไปตามฝัน สู้ฝ่าฟัน มุ่งมั่น เพื่อวันหน้า
ดั่งละคร ชีวิต ลิขิตมา ตามประสา ปุถุชน คนเดินดิน
อยากให้ ภาพในอดีต นั้นตรึงติด อย่างแนบชิด สนิทแน่น ดังแผ่นหิน
ไม่ลืมเลือน เหมือนฟากฟ้า คู่เมฆินทร์ มิสุดสิ้น ชั่วกัลป์ นิรันดร.

฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿฿
พ.ต.อ. นพ.เสรี ธีรพงษ์ ผู้ประพันธ์