มีชายคนหนึ่ง เขียนบรรยายเรื่องราวความงามของภรรยาไว้ในหน้าหนังสือพิมพ์อย่างน่าอ่านว่า “สมัยก่อน เมื่อภรยายังสาว เธอมีใบหน้างดงาม รูปร่างดี ชอบแต่งกายประดับประดาด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา จนบางทียังเผลอคิดไปว่า เธอคือนางฟ้า มาถึงตอนนี้เมื่อมีลูก ภรรยามีรูปร่างเปลี่ยนไป ใบหน้ามักมีคราบน้ำมันเปรอะเปื้อนยามเข้าครัว สำหรับเสื้อผ้า หลายครั้งหลายคราที่มองดูแล้ว อยู่ในสภาพไม่เรียบร้อย ท่วงท่ากิริยา บางทีเธอก็อยู่ในท่าคุกเข่าคลานและให้ลูกนั่งบนข้างหลัง โดยมีเสียงหัวเราะของลูกระคนไปกับเสียงหยอกล้อของเธอ อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาโดยรวมแล้ว ตอนนี้ ภรรยาของเขางามกว่าเมื่อครั้งกระโน้นอย่างเทียบกันไม่ได้เลย” ข้าพเจ้าอ่านแล้ว ทำให้นึกถึงคนไข้รายหนึ่ง
วันอังคารที่ผ่านมา ข้าพเจ้าอยู่เวรโรงพยาบาลตำรวจ และมีเหตุให้ต้องผ่าตัดคนไข้ท้องรายหนึ่งอย่างฉุกเฉิน ก่อนที่พยาบาลดมยาจะใส่ท่อช่วยหายใจให้กับคนไข้รายนั้น เธอได้สำรวจปากของคนไข้ ปรากฏว่า ฟันของคนไข้เหลือน้อยเต็มที ฟันบนแถวหน้าทั้งบนและล่างมีเหลือเพียงไม่กี่ซี่ โดยฟันหน้าที่อยู่ตรงกลางหายไป 2 ซี่ คุณพยาบาลดมยาถึงกับอุทานว่า “คนไข้คุณหมอสุดยอดจริงๆ ฟันฟางโยกคลอนมาก ฟันเกือบจะหลุดหมดปากแล้ว เวลาเปิดปากและใส่เครื่องมือเข้าไปเพื่อถ่างปาก มีหวัง..ต้องมีฟันซี่ใดซี่หนึ่งหลุดจากเหงือก สุขภาพฟันก็แย่มาก เฮ่อ! ทำไมถึงปล่อยให้เป็นอย่างนี้?” การที่พยาบาลดมยาบ่น ก็เพราะเธอได้พบกับความไม่งามตา น่าดูของคนไข้ ซึ่งจริงๆแล้ว คนเราก็เป็นเช่นนั้น คงต้องมีสักวันหนึ่งที่มีการเสื่อมของสังขาร.....เพราะไม่มีใครอยู่เป็นหนุ่มเป็นสาวได้ตลอดกาล


Recent comments
2 hours 32 min ago
4 hours 46 min ago
5 hours 15 min ago
6 hours 52 min ago
8 hours 14 sec ago
8 hours 3 min ago
9 hours 4 min ago
14 hours 5 min ago
14 hours 17 min ago
14 hours 21 min ago