วันนี้ ตอนเช้า ข้าพเจ้าได้เดินไปที่สวนหลวง ร.9 ซึ่งระยะทางจากบ้านถึงสวนหลวง จะประมาณ 8 - 9 กิโลเมตร ข้าพเจ้าเดินไปเพียงแค่ปากซอย และนั่งรถมอเตอร์ไซด์เข้าไป จากนั้น ก็นั่งทานข้าวต้ม และโดยสารรถแทกซี่กลับบ้าน ข้าพเจ้าทำเช่นนี้เป็นประจำ ในช่วงวันหยุดและวันเสาร์-อาทิตย์ วันนี้ เผอิญ ได้โดยสารแทกซี่คันหนึ่ง ซึ่งเคยโดยสารมาแล้ว คนขับได้เล่าเรื่องหนึ่งให้ฟังซ้ำว่า มีคนสูงอายุท่านหนึ่ง เป็นอัมพฤกษ์ ลุกนั่งยังทำได้ยาก ต่อมา ได้รับการนวดแผนไทยทุกวัน จนอาการดีขึ้น สามารถลุกนั่งรับประทานอาหารได้ คนแก่ท่านนี้ เพิ่งขายที่ดินของท่านได้ 60 ล้านเศษ ท่านบอกว่า หากท่านสามารถกลับมาเหมือนเดิมได้ เงินจำนวนนั้น ท่านขอแลกกับชีวิตที่ปกติธรรมดาเหมือนเดิม ข้าพเจ้าฟังแล้ว คิดว่า ทุกคนเป็นเหมือนกันหมด เวลาทำงาน ก็ไม่คิดถึงชีวิต เวลาเจ็บป่วย ก็เพียงขอให้เป็นปกติเหมือนเดิม โดยไม่อยากได้อะไรทั้งสิ้น แล้วเช่นนี้ ทำไม จึงไม่ยอมเสียเวลาปกป้องตนเอง โดยการทำงานแต่พอสมควร ออกกำลังกายมากๆ นอนหลับให้เพียงพอ และไม่ใช้ชีวิตในวิถีอบาย เช่น กินเหล้า เล่นการพนัน
สำหรับผู้หญิงด้วยแล้ว ปัญหาเรื่องมะเร็งทางนรีเวช มีมากมายก่ายกอง ทำไมไม่ค่อยยอมเสียเวลาไปตรวจ เพียงปีละ 1 ครั้ง ก็พอ อยากจะแนะนำว่า ให้ตรวจดูด้วยอัลตราซาวนด์ผ่านกล้องด้วย เพราะบางครั้งเนื้องอกรังไข่ที่ก้อนไม่ใหญ่มาก คุณหมออาจคลำไม้ได้ แต่เรามองเห็นจากอัลตราซานด์
สัปดาห์ที่ผ่านมา มีผู้หญิงคนหนึ่งอายุ 66 ปี ทางแผนกอายุรกรรมส่งปรึกษามาด้วยเรื่องสงสัยมีมะเร็งแห่งใดแห่งหนึ่งในร่างกาย เพราะผอมลงน้ำหนักลดมากถึง 6 กิโลกรัมในเวลาไม่นานนัก ข้าพเจ้าตรวจภายใน ไม่พบอะไร พตรวจอัลตราซาานด์ผ่านทางช่องคลอดก็พอเงาของก้อนอะไรสักอย่างติดกับมดลูกขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 3 - 4 เซนติเมตร ไม่รุ้ว่่าเป็นอะไรแน่ เลยแนะนำให้ส่งCT scan ผลออกมา สงสัยมะเร็งรังไข่ และต่อมน้ำเหลืองโตด้วย จะเห็นได้ว่า มะเร้งทางนรีเช ไม่เข้าใครออกใคร ตรวจไว้ปีละครั้ง ยอมเสียเงิน เสียเวลาเล็กน้อย หากพบในระยะแรก การผ่าตัด ก็ไม่ยากและเอาเนื้อร้ายออกได้หมด แต่หากลามไปาสู่ต่อมน้ำเหลืองละก็ การผ่าตัด จะยิ่งยุ่งยาก พยากรณ์โรคไม่ค่อยดี
ก่อนจบ อยากจะฝากเอาไว้ว่า สุขภาพ คือทั้งหมดของชีวิต เงินทองมากมายแค่ไหน ก็ซื้อไม่ได้